?ปิดอ่าวฮอร์มุสและประกาศความไม่สามารถบังคับใช้ของคูเวตรึเปล่า? “ไม่สามารถออกมาได้” จะพอแก้ปัญหาได้หรือไม่ ผลกระทบจากวิกฤตการจัดหาน้ำมันดิบที่ฉายอยู่ตรงหน้า

ในปัญหาช่องแคบฮอร์มุซครั้งนี้ ประเทศอย่างเควีอ์และประเทศอื่นๆ ได้ประกาศสถานะ “ไม่สามารถผลิตน้ำมันได้” ตามสัญญา ตามกฎของการค้าระหว่างประเทศ ในสภาพที่สงครามหรือการปิดล้อมจะยกเว้นหน้าที่ในการจัดหาน้ำมันนั่นคือ “ไม่สามารถผลิตออกมาได้ แต่ไม่รับผิดชอบ” ในรูปแบบนี้

อย่างไรก็ตามสำหรับผู้ซื้อ เรื่องนี้ต่างออกไป แม้ทำสัญญาระยะยาว การจัดหาจะหยุดชะงัก และไม่สามารถเรียกร้องค่าปรับได้ ส่งผลให้เกิดสถานการณ์ “งั้นไปหาซื้อจากที่อื่น” ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย

ปัญหาครั้งนี้ไม่ใช่ราคาสินค้า แต่เป็น “การจัดหาที่แท้จริง”
เป็นทางเลือกสำรองจากสหรัฐฯ ฯลฯ เพื่อการจัดหาก็ยังมีข้อจำกัด เช่น ขาดตลอดท่อทางเดินเรือ ความเสี่ยงของเส้นทางขนส่ง ค่าประกันที่สูงขึ้น ทำให้ไม่ใช่สถานการณ์ที่ “ซื้อแล้วได้ของจริง”นัยสำคัญคือ แม้จะมีกสัญญา แต่สินค้าก็ยังไม่มา — สถานการณ์ที่ยุ่งยากมาก

ในทางกลับกัน ฝ่ายประเทศอ่าวเปอร์เซียก็อาจดูไม่รับผิดชอบจริงๆ แต่ในความเป็นจริงก็ไม่มีทางเคลื่อนไหวมากนักช่องแคบฮอร์มุซมีอิทธิพลของอิหร่านสูง และประเทศอย่างเควีอ์หรืออิกุร์กไม่สามารถรักษาการเดินเรือตลอดเส้นทางโดยลำพังได้ความจริงก็คือ การทำอย่างนั้นยังทำไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ความไม่พอใจของผู้ซื้อยังคงอยู่ “นี่ไม่ใช่พื้นที่ของพวกคุณหรือ?” ความรู้สึกนี้เป็นจุดสังเกตที่ไม่ควรมองข้าม เพราะจะเชื่อมโยงโดยตรงกับพฤติกรรมการจัดหาต่อไปในอนาคต

หากเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นต่อเนื่อง ผู้ซื้อจะเปลี่ยนแนวทางการดำเนินการ บางส่วนอาจเพิ่มต้นทุนแต่จะให้ความมั่นคงในการจัดหาก่อน เน้นไปที่การส่งมอบที่ “แน่นอน” แม้จะมีราคาที่มีความเสี่ยง

นั่นคือ การเปลี่ยนจาก “ความถูก” ไปสู่ “ความมั่นคง”

เรื่องนี้ไม่ใช่เฉพาะประเทศผู้ผลิตน้ำมันในตะวันออกกลางเท่านั้น ความแข็งแกร่งเดิมที่สามารถผลิตและส่งออกมากในราคาถูกอาจถูกทำลายด้วยความไม่มั่นคง หากไม่เชื่อถือกัน ความแบ่งปันส่วนแบ่งตลาดก็อาจถูกตีกรอบลง

ดังนั้น ผู้ขายควรเป็นฝ่ายที่ริเริ่มการเคลื่อนไหวที่นี่ เช่น การยืนยันความปลอดภัยของเส้นทาง การร่วมป้องกัน หรือการเสริมกรอบระหว่างประเทศไม่ใช่แค่พูดว่า “ไม่สามารถผลิตออกมาได้” แล้วจบ ต้องสร้างระบบที่ไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก

และผู้ซื้อก็ต้องไม่อยู่เฉย ด้วยสถานการณ์การหยุดการจัดหาที่เกิดขึ้น ผู้ซื้อควรกระจายแหล่งจัดหาและกระจายความเสี่ยง การเคลื่อนไหวแบบพาวเวอร์เอเชียดูสมเหตุสมผล ปรับโครงสร้างห่วงโซ่อุปทานในเอเชียเพื่อลดผลกระทบต่อประเทศตนนี่ไม่ใช่เรื่องทำดี แต่เป็นการตัดสินใจที่ค่อนข้างจริงจัง

เหตุการณ์นี้จะจบลงด้วยความวุ่นวายชั่วคราวหรือจะเป็นจุดเปลี่ยนโครงสร้างการจัดหาก็ตาม อย่างน้อยข้อสมมติเดิมที่ว่า “ถูกจึงเป็นตะวันออกกลาง” เริ่มสั่นคลอนบ้าง