『มาร์ก ดักลาส วิเคราะห์อย่างละเอียด ตอนที่ 2: แสดงให้เห็นถึง“โซน”ที่ไร้คู่ต่อสู้ด้วยการคิดแบบ probabilistic อย่างสมบูรณ์】【บทที่ 5】พลังการรับรู้ — ทำไมเราถึงกลัวภาพลวงตา “บาดแผลในอดีต” อยู่เสมอ?
สายน้ำตาลางแห่งจอภาพ เผชิญหน้ากับหัวใจของคุณเองเงียบๆ ในวันนี้เช่นเคย ☕️✨
และถึงแม้จะต้องเผชิญกับลูกๆ ในทุกๆ วัน ทางผู้ปกครองทุกท่านที่เคยสงสัยว่า “จะช่วยขจัดความกลัวหรือความไม่มั่นใจในเด็กอย่างไรให้ได้บ้าง?”
บทที่ห้าในซีรีส์ตอนนี้ เกินกว่าจะถูกนิยามด้วยหนังสือเทคนิคการเทรด แสดงให้เห็นถึง “ว่าใจมนุษย์จะเรียนรู้ความกลัวอย่างไร และจะทำให้ความจริงบิดเบือนได้อย่างไร” ซึ่งเกี่ยวข้องกับชีวิตของเราโดยตรง เป็นเรื่องที่ลึกซึ้งและอ่อนโยนมาก
“ส่วนนึกในหัวว่ากฎถูกเข้าใจแล้ว แต่พอถึงช่วงเข้าทรัพย์ก็สั่นมือขึ้นใช่ไหม?” “วิธีที่แพ้ครั้งใหญ่ทำให้กลายเป็นบาดแผลและไม่สามารถใช้อีกเลยใช่ไหม?”
คุณเคยมีประสบการณ์แบบนี้หรือไม่? มาร์ก ดักลาส กล่าวว่าหนังสือเล่มนี้มีจุดมุ่งหมายหลักอย่างหนึ่งคือการกำจัดความเจ็บปวดจากข้อมูลตลาด ความกลัวที่เรารู้สึกในตลาดไม่ได้เกิดจากอันตรายที่ตลาดมีอยู่จริงๆ แต่เป็น “การเชื่อมโยง” ที่เป็นสัญชาตญาณป้องกันของสมองของเรา
ครั้งนี้ ในส่วนที่มีชื่อเสียงที่สุดและสะเทือนใจที่สุดของหนังสือเล่มนี้ เรื่องราวของ “เด็กชายคนหนึ่งกับสุนัข” จะค่อยๆ คลายบั๊ก (ความขัดแย้ง) ในใจของเราอย่างอ่อนโยน โปรดผ่อนคลาย ลมหายใจเข้าออกให้สบาย แล้วลองอ่านดูนะ
? จุดเริ่มต้นแห่งความกลัว: เรื่องราวของเด็กชายกับสุนัข
เพื่อเข้าใจความกลัวที่เรามีต่อการเทรด ลองดูตัวอย่างที่เข้าใจง่ายมาก “เด็กชายที่เพิ่งพบสุนัขเป็นครั้งแรก”
ลองจินตนาการดู มีเด็กชายตัวเล็กน่ารักที่ยังไม่รู้จักอันตรายในโลก เขาได้พบกับสัตว์สุนัขเป็นครั้งแรก ใจของเขายังไม่มีความทรงจำหรือความกลัวเกี่ยวกับสุนัขเลย ดังนั้นด้วยความอยากรู้บริสุทธิ์ เขาจึงเข้าใกล้สุนัขด้วยรอยยิ้ม ✨
แต่โชคร้ายเกิดขึ้น สุนัขมีอารมณ์รุนแรง และกัดเด็กชายผู้มาหาเขาอย่างกะทันหัน
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ความกลัว และการตื่นตระหนก ประสบการณ์แรกนี้ถูกบันทึกเป็นพลังลบในใจของเขา ณ จุดนี้ สมองของเด็กชายได้บันทึก“สุนัข = สิ่งที่สร้างความเจ็บปวดและความกลัวอย่างรุนแรง” เป็นบาดแผลที่ฝังลึกไว้ตลอดกาลลงในรอยแผลลึกนั้น
? สัญชาตญาณการป้องกันของสมอง “พลังแห่งการเชื่อมโยง” บิดเบื้อนความจริง
ไม่กี่เดือนต่อมา เด็กชายคนนี้พบสุนัขตัวที่สองที่สถานที่อื่น? สุนัขตัวนั้นไม่เหมือนตัวก่อนหน้า มันเป็นมิตร อ่อนโยน และมีนิสัยน่ารัก
แต่แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป? ทันทีที่เห็นสุนัขที่แสนใจดี ใจของเขาจะเปลี่ยนจากกระบวนการอยากรู้ที่ธรรมชาติเป็นอุปกรณ์เตือนอันตรายสู่กลไกป้องกัน ใช้ความกลัวเป็นสัญญาณเตือนอัตโนมัติ
เพราะว่าในสมองของเรา มี “การเชื่อมโยง (การโยงโยง)”ที่มีพลังมากๆ อยู่ใช่ไหม? สมองของเด็กชายจะเชื่อมโยงระหว่าง “สุนัขตัวใหม่นี้” กับ “ความทรงจำเกี่ยวกับความเจ็บปวดที่เคยถูกสุนัขกัดมาก่อน” อย่างอัตโนมัติ (เชื่อมโยง) และ“ตอนนั้นมันเป็นแบบเดียวกัน! อันตราย หนีไป!” เป็นสัญญาณเตือนที่รุนแรงก้องขึ้น
สำหรับเด็กชาย ไม่สำคัญว่าสุนัขตรงหน้าจะใจดีหรือไม่ ใจของเขากลายเป็นพลังงานแห่งความกลัวที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะตระหนักได้ว่าตนเองกำลังฉายภาพความเจ็บปวดในอดีตไปยังสุนัขตรงหน้าข้อมูลจากภายนอกที่สุนัขแสดงออกมาว่า “ความรื่นเริง” หรือ “ชักชวนให้เล่น” ถูกปิดกั้นโดยสมบูรณ์ ดังจึงมองไม่เห็น?
