ทำไมต้องขายสินค้าของเรา

แรงจูงใจมีอยู่จริงสองประการ

ก่อนอื่น ผมจะพูดอย่างตรงไปตรงมา มีแรงจูงใจสองประการ

ประการหนึ่งคือการมีเสาหลักรายได้หลายอัน เป็นการตัดสินใจทางธุรกิจที่เรียบง่ายมาก แม้การซื้อขายจะทำกำไรอย่างมั่นคงแต่การพึ่งพาเพียงจุดเดียวนั้นอาจกลายเป็นความเสี่ยงระยะยาว การสร้างแหล่งรายได้อื่นในรูปแบบของการศึกษา ถือเป็นการเลือกที่สมเหตุสมผลสำหรับธุรกิจ

อีกประการคือความรู้สึกอยากชี้ทางให้เทรดเดอร์ที่ประสบความทุกข์เหมือนที่เคยเป็นมาก่อนหนึ่งทาง นี่อาจฟังดูสวยหรู แต่เป็นความจริงใจของผมอย่างยิ่ง หากไม่มีแรงจูงใจประการที่สองนี้ ผมคงไม่ฝันที่จะก้าวเข้าสู่ความยุ่งยากของการสอนการศึกษา

สองปีแห่งความพ่ายแพ้ ผมจะบอกเรื่องที่ไม่อยากนึกถึง

ในช่วงเวลานั้น ผมกำลังมองหา “อหังการ์” ตลอดเวลา

มีวิธีพิเศษที่ผู้ที่ชนะติดต่อกันเท่านั้นที่รู้จักอยู่ที่ไหนสักแห่ง หากได้มันมา ผมจะเปลี่ยนแปลงได้ ผมเชื่อในนั้นและพยายามรวบรวมข้อมูลอย่างยิ่ง

แต่ผมไม่พยายามอย่างจริงจัง

ผมเข้าใจว่าการบริโภคข้อมูลคือการเรียนรู้ ผมใช้อเวลาในดูกข้อความจากคนอื่นมากกว่าการจดจ่อกับแผนผังผังกราฟ ผลลัพ์จึงเป็นยอดเงินในบัญชีที่ไหลลงมาหาอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเงินหมด ผมถึงเริ่มรับรู้ความรู้สึกถึงวิกฤตจริงๆ

คำพูดผมมีอยู่ แต่วิธีใช้งานยังไม่เข้าใจ

ผมมีศัพท์การเทรดบางอย่าง บททฤษฎี Dow การย้ายราคายกขึ้นลง การเปลี่ยนแปลงแนวรับ-แนวต้าน แค่คำศัพท์ก็พร้อมแล้ว

แต่ไม่รู้วิธีใช้

นี่คือปัญหาที่เทรดเดอร์หลายคนเผชิญ ผมเชื่อว่า การรู้ข้อมูลในระดับความรู้ “รู้” กับการนำไปใช้งานจริงหน้ากราฟในระดับที่ใช้งานได้นั้นแตกต่างกันมาก จุดเอกซ์นต์คือส่วนไหน และส่วนไหนต่าง คัดกรองด้วยมาตรฐานการตัดสินใจที่ผมยังสร้างไม่สำเร็จ

ผมจึงลงมือแยกวิเคราะห์ด้วยการตีความตามแบบฉบับของตนเอง และนำมาฝังลงในความรู้สึกทางร่างกายให้มากที่สุด มันคือวิธีเดียวที่ผมเห็นว่าจะได้คำตอบ

ทุกเช้าเริ่มตั้งแต่ห้าทุ่ม ไปจนถึงการทดสอบย้อนหลังเท่านั้น

ตอนนั้นผมทำงานประจำ ในเวลากลางวันทำงานไปพลางๆ ทดลองวิธีที่ยังเป็นหางกระรอกด้วยเงินทุนเล็กๆ และช่วงเช้าตี五ตื่นเพื่อใช้เวลาก่อนออกไปทำงานในการทำการทดสอบย้อนหลัง นั่นคือรูปแบบที่ทำซ้ำมา

สามเดือนแรกไม่เห็นเหตุผลใดๆ

กำไร-ขาดทุนแทบทรงตัว หรือขาดนิดหน่อย ซึ่งยังมีความรู้สึกว่าไม่ชัดเจน แต่ผมก็ยังคงทดสอบต่อไป เพราะไม่มีอะไรที่ทำได้มากกว่านี้

จุดเปลี่ยนคือเมื่อยอดรวมรายเดือนกลับมาบวกเป็นครั้งแรก จำนวนเงินไม่มากนัก แต่ความรู้สึกในตอนนั้นชัดเจนมากว่า “ปลดปล่อยได้แล้ว” ความทุกข์สองปีนั้นดูเหมือนจะสมหวังในวินาทีนั้น

โครงสร้างการแพ้มักมาจากภายในตัวเราเสมอ

แม้เริ่มชนะก็ยังไม่หยุดการทดสอบ เข้มข้นกับการสร้างกฎเกณฑ์อย่างไม่หยุดหย่อน

ในกระบวนการนั้นผมได้ข้อสรุปหนึ่งว่า ความแพ้ในการเทรดส่วนใหญ่เกิดจากรูปแบบที่เราสร้างขึ้นเอง

การเทรดตามกฎไม่ได้เพราะจำนวนการทดสอบย้อนหลังไม่พอ เพราะขาดความมั่นใจในกฎของตัวเอง ทำให้การเคลื่อนไหวของตลาดลากไป

โอกาสที่เห็นว่าน่าเข้าก็ยังคงยืนยัน ด้วยการถือสถานะจริงๆ ก็เป็นปัญหาเดียวกัน เพราะร่างกายยังจำไม่ได้ว่าควรจะเห็นอะไรว่าเป็นโอกาส

การจัดการเงินก็ด้วยต้นเหตุเดียวกัน ความคิดที่ว่าควรคำนวนล็อตขนาดไหนจากความเสี่ยงที่รับไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเอง

ความหมายที่แท้จริงของการดูข่าวเศรษฐกิจ

การเรียนศัพท์ การอ่านข่าวเศรษฐกิจ การทำความเข้าใจสถานการณ์โลก มีเทรดเดอร์จำนวนไม่น้อยมองว่านี่คือ “การศึกษาเพื่อการเทรด”

อย่างไรก็ตาม เทรดเดอร์ทั่วไปที่ต้องต่อสู้ในสนามเดียวกับมืออาชีพมีข้อจำกัดโครงสร้าง เนื้อหาข้อมูลและความเร็วต่างกันโดยพื้นฐาน

สิ่งที่เทรดเดอร์ทั่วไปควรฟื้นฟูคือทักษะการอ่านกราฟให้เข้าใจอย่างลึก ชนะด้วยค่าเอาต์คูลที่คาดหวังในเกมส์ศูนย์-ศูนย์ ต้องมุ่งเน้นที่ความน่าจะเป็นและการเอียงไปด้านเรา นี่คือเส้นทางสู่การชนะที่สามารถทำซ้ำได้

การเลือกผู้ให้คำแนะนำที่เหมาะสม คือทางที่สั้นที่สุด

ก่อนที่ผมจะชนะ ผมยังเฝ้าสังเกตผู้ที่ถูกเรียกว่า “ชนะอยู่แล้ว” อย่างต่อเนื่อง

แต่เรื่องสำคัญไม่เคยถูกสอน

ทำไมล่ะ เพราะพวกเขาเผยแพร่ฟรี

วิธีการเป็นมรดกของบุคคลที่สร้างมันขึ้นมาเป็นทรัพย์สินอย่างแน่นอน เมื่ออยู่ในสถานะที่ชนะแล้ว ผมเข้าใจว่าไม่ได้มีค่าตอบแทนที่ทำให้ผู้เรียนได้กำไรในแต่ละเดือนการสอนก็ไม่มีอะไรติดคงอยู่กับผู้สอน

ดังนั้นผมจึงได้รับคำค่าตอบแทนในการถ่ายทอดวิธีการ ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่สมเหตุสมผล ฟรีมีคุณค่าในระดับหนึ่ง แต่ฟรีจะไม่สามารถมีคุณค่ามากกว่าที่ฟรีได้

หากคิดถึงเรื่องนี้เมื่อค้นหาที่ปรึกษาและวิธีการ จะช่วยให้คุณลดเวลาที่เสียไปอย่างมาก