เพราะฉันให้ “ตัดสินใจไปยังระบบ”

ในการเทรดที่คนๆ หนึ่งพังทลายลง moments คือ,

เวลาที่แพ้ต่างหากล่ะ.

“ช่วงเวลาที่ตัดสินใจ” หรือ.

・รู้สึกว่าตลาดยังมีโอกาสขึ้นไปอีก

・รู้สึกว่าตัดตอนนี้เร็วไป

・ถ้าจบที่นี่จะเสียใจ

คำว่า “รู้สึก” นี้

ทำให้ everything บิดเบี้ยวทั้งหมด.

ผู้คนส่วนใหญ่

พยายามจะทำการตัดสินใจให้ถูกต้อง.

แต่เถอะนะ

การตัดสินใจที่ถูกต้องไม่มีอยู่จริง.

สิ่งที่มีคือผลลัพธ์ที่ภายหลังดูเหมือนถูกต้อง.

ถึงจะรู้แบบนั้น แต่

คนเราแต่ละรอบคิดอยู่เสมอว่า

“คราวนี้ต่าง”

“คราวนี้เห็นได้ชัด”

นั่นแหละอันตรายที่สุด.

การตัดสินใจไม่แข็งแกร่งขึ้นด้วยประสบการณ์.

ไม่มั่นคงด้วยจำนวนครั้ง.

ก่อนที่ตลาดจะมา ควรมีการบิดเบือนเสมอ.

สิ่งที่ผมตรึงไว้ไม่ใช่วิธีชนะ.

ไม่ใช่ขอบเขตการทำกำไร.

คือ “เงื่อนไขที่ไม่ทำการตัดสินใจ”

・มาถึงตรงนี้แล้วจบ

・ถ้าครอจุดนี้แตกจบ

・เหตุผลไม่ว่าอย่างไรจบ

ในช่วงนั้น

ไม่ใส่ความคิดเห็นของตัวเองเลย

เมื่อทำอย่างนี้

ตอนแรกกลัวอยู่บ้าง

“อาจได้เงินมากกว่านี้ได้”

“อาจจะช้ากว่านี้”

แต่เถอะนะ

ความไม่พอใจที่เกิดขึ้นในตอนนั้นแหละคือคำตอบ.

เพราะว่า

หลักฐานที่การตัดสินใจเข้าไปเกี่ยวข้องไม่ได้.

ฉันไม่ใช่คนที่คิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปแล้ว.

สิ่งที่คิดคือ

“จะสิ้นสุดเมื่อไร” เท่านั้น.

ยุคที่ต่อสู้กับตลาดได้จบลงไปแล้ว.

ตอนนี้

ฉันต่อสู้กับการตัดสินใจของตัวเองเท่านั้น.

因此ฉันจึงไม่สั่งการตัดสินใจ anymore.

ฉันไม่ฝึกการตัดสินใจ.

ฉันได้มอบการตัดสินใจให้กับกลไก.

ต่อไป

“แล้วอะไรคือ ‘สิ่งเดียวที่มั่นคง’ ที่จะยึดไว้ได้”

บอกให้ชัดเจนตรงนี้.

ตั้งแต่ตอนนี้ไป

จะกลับมาไม่ได้.

จะดำเนินต่อไป.