「แล้วเราควรตัดสินใจอย่างไร」
คนที่อ่านมาถึงตรงนี้น่าจะ
สังเกตเห็นอะไรบางอย่างอยู่ในตัวแล้ว
ปัญหาคือ
「จุดตัดขาดเร็ว」「ช้า」
ไม่ใช่เรื่องนั้น
“การตัดขาดที่จุดไหน” ที่ตัดสินโดยตัวเอง
นั้นถูกอ่านโดยตลาดไปแล้ว
ตำแหน่งตัดขาดที่ตำราสอนนั้น
แน่นอนว่าในเชิงเหตุผลถูกต้อง
- นอกเขตสูง-ต่ำเล็กน้อย
- หลุดแนวต่ำล่าสุด
- หากดัชนีดาวดัชนีร่วงลงก็ถอนตัว
ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องผิด
ยิ่งไปกว่านั้น มัน “ถูกต้องมากเกินไป”
แต่ความ “ถูกต้องนั้น” กลายเป็นปัญหาเอง
ตลาดไม่ใช่เรื่องสุ่ม
ที่ที่ผู้คนน้อมไปหรือนายรวมกัน จะมีความหมายเสมอ
ที่ตำแหน่งเดียวกัน
ด้วยเหตุผลเดียวกัน
มีการวางตำแหน่งตัดขาดเหมือนกัน
ที่นั่นไม่ใช่“เส้นที่ต้องปกป้อง”
แต่จะกลายเป็นเส้นที่ต้อง “ตัดทอน”
เพราะฉะนั้นจึงเกิดขึ้น
- ถูกตัดทอนด้วยขนงสั้น
- หลังจากนั้นราคาพุ่งขึ้นไปตามที่คาด
- ความรู้สึกว่า “แพ้เพียงตนเองเท่านั้น”
สิ่งนี้ถูกทำซ้ำไปซ้ำมา
งั้น แล้วควรทำอย่างไรดี
หลายคนคิดว่า
“วางจุดตัดขาดให้ไกลขึ้น”
“กว้างขึ้นไปหน่อย”
คิดแบบนั้น
แต่จริงๆ แล้วมันเป็นแค่การเลื่อนสถานที่วางอาหารเล็กน้อย
แก่นแท้ไม่อยู่ที่นั่น
ปัญหาคือ
**“ตำแหน่งตัดขาด” ไม่ใช่
“ผู้กำหนดการตัดขาด”**
เมื่อคนเป็นผู้ตัดสิน
ที่นั่นจะมี
- ความคาดหวัง
- ความกลัว
- ความหวัง
- ความทรงจำในอดีต
ปนเปื้อนอยู่เสมอ
แล้วตลาดก็จะ
พยายามตีจังหวะการสั่นสะเทือนนั้นมากที่สุด
ตรงนี้มีข้อคิดหนึ่ง
อยากให้ลองคิดดู
ถ้า
การตัดขาดก็
การเขียนกำไร
โดยไม่มีอารมณ์มารบกวนเลย
อย่างสม่ำเสมอ
- ไม่ลังเล
- ไม่ดึงรอ
- ไม่อธิษฐาน
ตรงนั้น
จะไม่มีคำว่า “เก่ง-ไม่เก่ง” เลย
คนที่มาถึงตรงนี้แล้ว
น่าจะเข้าใจอยู่แล้ว
เหตุที่การตัดขาดยาก
ไม่ใช่ทักษะ
ไม่ใช่ความรู้
มนุษย์ที่ตัดสินใจเองเป็นตัวปัญหาที่ใหญ่ที่สุด
ครั้งต่อไป
จะพุ่งเข้าสู่แก่นกลางอย่างรวดเร็ว
? “ทำไมการกำไรจริงถึงยิ่งอันตรายกว่า”
เมื่อรู้เรื่องนี้ หลายคนจะคิดว่า
“ดังนั้นจึงไม่ชนะ”
ขอให้สืบต่อไป
